Herşey yerli yerinde hayatımda. İşim, arkadaşlarım,ailem ve oğlum... Herşey, yıllarca
süren çabanın sonunda kendilerine buldukları yere kök salmış durumda. Lakin eksik
bir şey var, sık sık aklımı karıncalandıran kimi zaman yok olup kendini
unutturan. Olur olmadık zamanlarda, aklına estikçe kendini hatırlatan, eksik bir
şey var hayatımda.
Öyle bir duygu ki bu, o eksikliği hissettiğimde yerli
yerinde olan onca düzen, bir anda yerle yeksan oluyor. Bense sadece o enkazdan
görebildiklerimle yetiniyorum. Bazen de sanki o eksiklik tamamlansa, çok fazla
olacakmış gibi hissediyorum. O fazlalık yoracak sanki, gereksiz bir yük olacak
gibi. Sessiz ve kimsesiz zamanlarda hayal kurmayı deniyorum. Pembeliklerin, maviliklerin ve
bol bol aydınlıkların beni içine aldığı hayallerden söz ediyorum. Özgürüm
aslında, nereye gitmek isterse ruhum hiç engeli yok, aklımsa kalmak istediği
yere ait olabilir. En çok özgür olduğumuz ve hissettiğimiz yer değil midir
hayalerimiz? İşte tam da sorun bu ! O kadar özgürken öyle bir tamamlıyorum ki
zihnimde tüm eksikliklerimi. Eksik olan tek bir kişi var nasılsa. Sanki onu
doğduğumdan bu yana tanıyormuşum gibi tamamlıyorum kaşını, gözünü, huyunu,
gamzelerini. Kendi aklımda yaratıyorum eksildiğim adamı. Eksik olan bir ev
nasılsa, duvarlarında çocuk seslerinin yankılandığı, tüm odalarına sıcacık
pişen yemek kokularının sardığı. Balkonumda özenle yetiştirdiğim menekşelerime
bakarken yudumladığın kahvenin tadını alırken kuruyorum en masum hayallerimi.
Nasıl ki hayatım yerli yerinde, hayallerimde öyle. Ne daha azı kabulüm ne daha fazlası.
Ne istediysem, ne düşlediysem o kadarını istiyorum. Ela gözlerine bakarak ne
kadar beklediğimi söyleyeceğim adamı düşlerken,gerçek hayatta karşıma çıkan
başka renk bir göze bakmak istemiyorum.
Ümit Yaşar Oğuzcan’ın da şiirinde dediği gibi
“Er geç bu bekleyişin bir sonu gelecek
Yıllarca sonra öldüğüm gün bile gelsen
Bütün bu bekleyişlerimi ve öldüğümü unutup
Çocuklar gibi sevineceğim. “
Hayal ettiğim gibi tamamlanmayacaksa eksikliklerim, ne birisini beklerim ne de menekşeleri düşlerim. Yıllar geçse
de, insanlar eksilse de hatta kimseler kimsesizleşse de bekleyeceğim.
Yorumlar
Yorum Gönder