SÖZ VERDİM KENDİME

Bugün söz verdim kendime. İnandığım her ne varsa sonuna kadar yaşamak için, bir günümün diğerinden farklı olması için, ruhuma dokunmayan hiç bir şeyin hayatımda kalabalık yapmasına izin vermemek için .Bugün söz verdim kendime, kendim olmak adına mücadele etmek için. Beni, ben olmaktan alıkoyan her şeyi hayatımdan çıkarmak için.

Hayat insanın kendisine yaptığı bir yolculuk değil midir? Her ne yaşarsan yaşa, her nerede kiminle unutulmaz anlar biriktirirsen biriktir tüm yollar yine sana çıkıyor.

Yarınların gölgesinde kalıp, bugünün ışığından kaçtığımı fark ettiğimden beri farklı hissediyorum kendimi. Kendime daha çok yakınlaşmış, ruhumla biraz daha barışmış hissediyorum. Yalnız kaldıkça kendime evrildiğimi fark ediyorum. Ve daha da huzurlu olduğumu...

“Hayat aldığınız nefeslerin değil nefesinizi kesen anların toplamıdır.” Ne çok sevmiştim bu sözü. Başlangıçta heyecandan ellerimi terletecek, kalp atışlarımı hızlandıracak, herkesin yaşadığından çok farklı şeyler yaparsam ancak nefesimin kesildiği anları çoğaltabilirim diye düşünmüştüm. Kendime evrildikçe epey değişti fikirlerim. Herkesin defalarca yaşadığı bir an bile olsa;  o an iyi hissetmek, uzun uzun birinin gözlerine bakmak, bakışları gözlerinde değil kalbinde ağırlamak, minik bir dokunuş parmak uçlarıyla yapılan, teninden öteye uzanan bir etki, uyumadan önce gözlerin kapalı düşlediğin bir hayal ya da özenerek hazırladığın yemeği hissederek yemek... Nefesimizin kesilmesi için çılgınlıklara ihtiyacımız yok ki. Hiç yapmadığımız aktiviteleri yapmaya, kendimizi yüksekten  atıp, su altında keşfe çıkmaya ya da hiç yapmam dediğimiz şeyleri yapmaya hiç ihtiyacımız yok. Bizi mutlu edecekse bunları da yaparız elbet... Zaman zaman griye çalan gökyüzü altında renkli bir an yaşamış oluruz. Ancak grinin de güzel bir renk olduğunu, huzurlu olmak i

çin gökyüzünü değil bakışlarımızı rengarenk yapmak gerektiğini fark ettiğimizde yaşamanın hazzına erişmiş olacağız.

Bugün söz verdim kendime. Rengarek olmasa

da her günüm, grilerimi de seveceğime, kendime yaptığım yolculukta, heybemi nefesimi kesen ( bana iyi hissettiren ) anlarla dolduracağıma, sevilmeden de sevebileceğimden korkmayacağıma... Ben bugün, daha kaç yıl kaç gün ömrüm kaldığını bilmeden ruhuma dokunan tek bir an ihtimali için yaşama tutunacağıma söz verdim.