SEVMEYİ SEVMELİ...

Her gün yeni bir şey öğreniyorum. Bazen yepyeni bir insandan bir kadeh huzurda bazen çok eski bir dostun hayal kırıklığında bir şeyler öğreniyorum. Samimi bakışların altındaki yapaylığı öğrendim mesela. Görünenin arkasındakini görmek gerektiğini... Gözümüzle değil gönlümüzle görmenin önemini... Bakıp geçtiğimiz yerlerde biraz daha kalmak gerektiğini...Yüzbinlerce insanın gelip geçtiği bu hayatta, öylesine nefes alıp gitmiş olmamak için her köşeye bizden bir şey bırakmak gerektiğini öğrendim.

Söylemediği sözlerin ağırlığından kurtulmalı insan, kurtulmalı ki özgür olsun. İçinde ukde kalmamalı hiç bir şey, istiyorsa, inanıyorsa iyi geleceğine yapmalı her ne varsa aklında. Hesap yapmadan ama... Hayatın göz kırptığı sürprizlere pranga vurmadan yaşamalı. Küstürmemeli yaşanacak güzel günleri, dolunayları karartmamalı, güneşe dönmemeli sırtını.
Sevmeli insan, sevmeli ki yaşadığını anlasın. Ait olmalı bir şeylere ve de teslim. Belki bir kadeh rakıya teslim olur, belki çalan bir plağa, belki de bir çift göze. Polyanna olmaktan bahsetmiyorum ama oksijenin tadına bakmadan ölmemeli. Nefes almanın ötesindeki o hazza erişmeli. Her şeyden önce kendini sevmeli insan. Sen mutluysan etrafındakiler de mutlu olur ve çoğalır, huzur mesken olur hayatına. Seni, sen olduğun için seven insanları sevmeli, hatta en çok onları muhafaza etmeli hayatında. Ne güzel sevilir o insanlar... Bize keşke dedirtmeyen insanları sevmeli, bakışlarında şefkat vardır onların.
Parfüm değil masum kokan insanları sevmeli, kalplerinin güzelliği yüzlerine yansır, gülüşlerine saklanır çünkü. Elleri sıcacıktır onların, ruhunu ısıtır. Dudaktan kalbe giden yolda ışıklar saçar.Senin sevdiğin şeyleri sevemez belki ama sen seviyorsun diye sevmeyi dener, sevmemişse senin sevmeye devam etmen için çaba gösterir. Güzeldir o insanlar, sen yeter ki mutlu ol ister, nasıl olduğuna önem vermezler. Annesini çok seven insanları sevmeli, anne kokusunu özleyen, anne yokluğunda üşüyen, acziyetini kabul etmekten korkmayan insanları sevmeli. Annesinin bakışlarında huzur bulmayan biri seni nasıl mutlu edebilir ki ? 
Geçmişinden korkmayan, korkmayacak kadar cesur olan insanları sevmeli... Seçiminin kendi elinde olmadığı şartları kabul edecek kadar mütevazi Gönüllerde dinlenmeli. Hayvanları çok seven insanları sevmeli, her şeyiyle sana muhtaç olan canlıya, koşulsuz sevgi ve şefkat gösterenden zarar gelmez ki...

Bence sevmeyi sevmeli insan, çıkarsızca emek vermeyi, hayal kurmayı, yıkılsa da hayalleri  bıkıp usanmadan yeniden denemeyi sevmeli. Yaşadığını hissettiren her anı bitmesin isteyecek kadar sevmeli...