TEK BİR AN VAR O DA; ŞİMDİ VE BURADA !!!

Yaşamaya geç kalıyoruz. Farkında olarak ya da olmadan. Şimdi ve buradayı önemsemeden geçmişin gölgesinde geleceğin telaşıyla harcıyoruz anımızı. Hem de acımazsızca...

 Yarın olduğunda, bugünümüzün de geçmiş olacağının farkına bir varabilsek!

Konuşmak, yazmak, ahkam kesmek kolay, çok kolay... Ama geçmişin sadece iyi anlarını hatırlayıp, tecrübelerimizi de yaşam kılavuzumuza eklemek öyle zor ki. Bakın  cümlelerime ne kolay yerleşiyor kelimeler. Ama uygulamak güç istiyor, yürek ve de cesaret...

  İki başlı yılan gibiyiz. Aklımızla kalbimiz tek başına hükmetmek istiyor bize. Bazen biri diğerini alt ediyor bazen mecburen ortak karar veriyorlar. Geçmişe takılmak istemese de aklımız, kalbimiz acıyor ve o duygu için bizi de sürüklüyor karanlıklara. Kalbimiz anı yaşamak istediğindeyse aklımız yarını düşünerek hareket etmeye zorluyor bizi. İşimiz ne zor şu hayatta. Yaşamak ne büyük eylem, ne zor ne cesurca... Nokta kadar bir can da hükmü olmayan bir kukla gibi. Ara sıra söz hakkı verilen ve bazen kontrolü eline geçirdiğinde hep öyle olduğunu zanneden, aciz varlıklar olduğumuzu fark edebiliyorum.

Günler, aylar hatta yıllar bir zaman sonra saniyeden bile daha kısa hale geliyorken, bugünler geçmişe, yarınlar bugüne karışıp döngü kendini tamamladığında sona gelmiş olacağız. Şimdi ve buradayı yok saydığımız için  pişmanlıkların en büyüğünü, yolun sona geldiğimizde  yaşama potansiyeline sahibiz. Çünkü artık telafi edilecek bir an bile kalmamış olacak. Hadi şuan, şimdi kendin için bir şey yap ! Sevdiğin birini ara sesini duy ya da sevdiğini söyle mesela. Ya da çık bir kahve ısmarla kendine, belki sokakta bir çocuğun saçını okşamak iyi gelecek sana. Çalışıyorsan kısacık bir mola... Belki işine odaklanıp önündeki kalabalığı kaldırmak şuan sana iyi gelir. Tanıyorsun kendini, herkesten daha iyi hem de. Sana ne iyi gelecek, seni ne mutlu edecek en iyi sen biliyorsun. Ve lütfen, her akşam şu soruyu sor kendine “Bugün kendin için ne yaptın.”

Biz mutluysak, etrafımızdakileri de enerjimizle etkileriz, olumsuza değil olumluya odaklanırız, problemlerimizi daha iyi çözebilir hayatı daha yaşanılır kılabiliriz. Ben inanıyorum kendime, aciz olduğunun farkında olarak ruhunu güçlendirecek kişilerin var olduğuna da inanıyorum.

Şimdi ve buradayı yaşamak, hissetmek ve hissettirmek ümidiyle...