neden ?

“Seni karşılıksız seviyorum, sana yardım etmemem de hiçbir çıkarım yok.” 

gibi cümleleri duydukça daha da düşünmeye başladım, ne demek karşılıksız yaklaşmak? Evet buna inanmıyorum. Gerçekçi düşünürse bir insan kendisiyle yüzleşip, her şeyde bir çıkarı olduğunu kabul edecektir. 

Dünyada ki en karşılıksız, saf, çıkarsız sevgi bir anne-babanın yavrusuna duyduğu sevgi, şefkat, fedakarlıktır diye düşünürdüm önceden. Şimdilerde fikirlerim çok değişti. Sorguladıkça, düşündükçe, anlamaya çalıştıkça her şemam farklı bir hal almaya başladı. Bir anne 9 ay karnında taşıyor yavrusunu, fizyolojisi değişiyor, birçok sağlık sorunu yaşıyor, fiziki görünümü değişiyor, vücudu deforme oluyor, dünyadaki en şiddetli ağrı olan doğum sancısını çekiyor ve yavrusunun kokusunu duyunca unutuyor tüm yaşadıklarını. Evladını her şeyin üstünde tutup, kendinden önce onu düşünüyor. Hayatı boyunca onu mutlu etmek için yaşıyor. Ne kadar yüce bir duygu... Karşılıksız mı peki bu tutumları? Bence değil. Bir insan dünyaya bir canlı getirerek soyunun devam etmesini sağlamış oluyor. Tıpkı hayvanlardaki üreme iç güdüsü gibi soyunu devam ettirme dürtüsüyle hareket ediyor insanlar da. En açık tabirle varoluşunu ispat etmiş oluyor. Ne için yaşadığını bilmediği bu saçma düzende gözünü? yumarken bıraktığı kalıcı bir eser var artık, kendinden bir iz yani bir evlat. Herkes varoluşunu farklı şekillerde ispat etmeye çalışıyor. Ressamlar onlarca, yüzyıllarca sonra bile adının duyulacağı eserler bırakmaya çalışıyor; müzisyenler müzikleri ve şarkılarıyla kendilerini ölümsüzleştirmeye çalışıyor; yazarlar duygularını, düşüncelerini, hayal dünyalarını sonsuz evrende kitaplarıyla sağlamlaştırıyor. Kendini gerçekleştirmiş insanlar bunlar. Varoluşunu sorgulayan, düşünen ve kendisini önemseyen insanların yaşam amacıdır, varoluşlarını ispatlamak. Sorgulamayan insanlar ise farkında bile değiller ama yavrularıyla kendilerini ispatlamış oluyorlar.

Çok sevdiği bir yakınını kaybeden insan, yasını tutup gözyaşlarını akıtırken bile kendisi için ağlar, sevdiğini kaybettiği  için değil. Onu bir daha göremeyeceği , ona sarılamayacağı  belki dertleşemeyeceği için  belki de yalnız kalacağı için ağlar. Dostumuzun sıkıntısını paylaşıp ona yardımcı olurken bile onu kaybetmemek için yanında oluruz çünkü gün gelecek o da bizim yanımızda olacaktır,dostluk bunu gerektirir. Daha iyi bir evlat olursan, anne babanın istediği şekilde davranırsan daha çok seveceklerdir seni. Koşulsuz sevgi olduğuna inanmıyorum. Her şeyi kendimiz için yapıyoruz, kendimiz için yaşıyoruz. Bu kadar egonun olduğu yerde de koşulsuz sevginin olması bana inandırıcı gelmiyor.

Bir çok kişi gibi bende korkuyorum ölümden. Beni tedirgin eden yok olmak, benliğimin yok olacak olması. Korkumu sadece varoluşumu ispatlayacak bir şeyle aşabilirim. Sonunda buldum yaşam amacımı, kendimi gerçekleştirmek. Bedenimi ölümsüzleştiremesem bile ismimi, hayallerimi, düşüncelerimizi sonsuzluğun gökyüzüne asabilirim.