MEHTAP'I ÖLDÜRDÜK.

Bir kez olsun diğer insanlardan farklı dünyaya gelebileceğimizi ve bunun bizim elimizde olmadığını düşünelim.Yazması kadar kolay değil düşünüp,hissetmesi.Evet ben çabalıyorum benden bedenen,ruhen farklı  insanları anlamak için.Başarabildiğim konusunda çok emin değilim.

Bir gün yazılarımı derlerken erkekleri daha iyi anlamak amacıyla kapadım gözlerimi ve bir erkek olduğumu hayal ettim.Bedenimdeki fazlalıkları attım ve eksik olan şeyleri ekledim.Fiziksel olarak tamamdım artık zihnimde.

Sonra bir erkek olarak ne hissedebileceğimi ,yaşamın ve toplumun beni hangi noktalarda zorlayabileceğini,kadınlarda benim cinsime yönelik olabilecek yanlış yargıları düşündüm.Amacım sorunu saptayıp çözüm üretmekti.Evet ben bunu denedim ama başaramadım.Kadın olduğumu unutamadım, bir erkek gibi olamadım. Belki hormonlarım izin vermiyordu buna belki de zihnimde oluşturdum örümcek ağlı kalıplarım. Ben karşı cinse sadece düşüncede bile yaklaşamamışken bunu yaşayan insanların neler hissettiklerini sadece gözleyerek bile anlayabiliyorum.

Bir kadın bedeninde erkek, bir erkek bedeninde kadın olmak,olmaya çalışmak ne kadar da zor olmalı.Bunu önce kişinin kendisinin kabul etmesi, egoyla savaşması,yüzleşmesi zaten en zor aşaması.Gel gör ki öyle mi bizim toplumumuzda.Kendimizle ilgili bir şeyi biz kabul etmeden,topluma kabul ettirmek zorundayız.Neden olduğu gibi kabul edemiyoruz? Neden değiştirmeye düzeltmeye çalışıyoruz? Neden robot gibi birbirimize benzemek zorundayız? Saç rengi yeşil diye,kaşına,gözüne piercing taktı diye,ona ait olan vücuduna anlam yüklediği bir şeyi dövme yaptırdı diye,genel geçer insan profilinden farklı diye neden rahatsız oluyoruz? Sürekli uyduruk doğrularımızın içine birilerini sıkıştırmaya çalışıyoruz.Yok arkadaşım doğru ya da yanlış diye bir kelime yok.Hepimiz farklıyız, hücrelerimiz, hormonlarımız, bakış açımız,sevdiğimiz sevmediğimiz şeyler,eş seçmek için kriterlerimiz,tensel anlamda bize çekici gelen her şey farklı.Bu kadar fark içinde aynı şeyi düşünmek, kabul etmek, aynı şekilde yaşamak çok mu mümkün?

Mehtap henüz 22 yaşındaydı, gencecikti, hayatının mevsimi bahardı, cıvıl cıvıl sesler vardı kalbinde ve bu kız bu sabah öldü hatta ölmedi, öldürüldü.Biz öldürdük onu,baharını kışa çevirdik,karanlıklarını zindana...Ben hiç görmedim mehtabı,anne babasının ona koyduğu erkek ismini de bilmiyorum.Bugün tanıdım onu,utanç duygumun sebebi oldu.Mehtap gibi,bu hayata mutsuzluk içinde veda eden,hayallerini dolunaya asıp her şeye küsüp giden insanların sayısını bilmiş olsaydım uykular haram olurdu eminim.Ne olurdu mehtap ve onun gibi erkek bedeninde dünyaya gelmiş ancak ruhundaki kadını ortaya çıkarmak için,kendisiyle,ailesiyle savaşıp,varlığını ispat etmeye çalışan yürekli gençlerimize sahip çıksaydık.Çok zor değildi yapacaklarımız.Onları gördüğümüzde ayyyyyyyyyy bu da ne!,bunlarla arkadaşlık edilir mi, benden uzak olsun Allaha yakın olsun,utanmaz Allah’ın verdiği bedeni değiştirmiş, dinsiz, cinsiyet değiştirmiş kesin yollu demesek.Helal olsun ya kendini arıyor, sorguluyor, düşünüyor, varlığını ispatlamaya  çalışıyor desek, destek olsak ölür müydük? Biz ölmezdik ama o öldü.Benim yüzümden,senin yüzünden,bizim yüzümüzden öldü.

Hadi hep beraber utanalım !!!!